Blog 3: Over imago

Blog 3: Over imago

Ik had alle moed verzameld, stapte de gerenommeerde boekhandel binnen met mijn kladversie omslag op een A4-tje en ik voelde me als een vijfjarig kind dat een harkenhandentekening laat zien aan de jury van Project Rembrandt.

Ze luisterde, de dame die ‘over jeugdboeken ging’. Geïnteresseerd, hier en daar knikkend, toegeeflijk. Ze vond de omslag mooi en het verhaal leek haar uitermate geschikt voor de doelgroep. Toen stelde ze die ene vraag: “Wie is de uitgever?”

Ik vertelde eerlijk dat ik ‘het zelf ging doen’.

Nog nooit heb ik een blik zo snel zien plooien naar een meewarige ‘ach gut’. Het was alsof ik Iris Frederix vertelde dat ik mijn harkenhandentekening aan wilde bieden aan het Rijksmuseum.

En ik begreep de reactie van de boekhandelaarster volkomen.

Het imago van zelf publicerende auteurs is ronduit dramatisch. Wanneer je je boek in eigen beheer uitgeeft, zal het wel zijn omdat geen echte uitgeverij (nadruk op ‘echte’) het wil hebben.

Waar.

Als je een boek in eigen beheer uitgeeft zal het commercieel niet interessant zijn.

Waarschijnlijk waar.

Als je een boek in eigen beheer uitgeeft, ben je gewoon geen goede schrijver.

Flauwekul.

Het probleem met zelf publicerende schrijvers en self publishing uitgeverijen is dat er inderdaad veel ‘uitgevers’ en schrijvers tussen zitten die, zoals ik het in een eerdere blog omschreef: de foetus van een woordenbrij ook daadwerkelijk publiceren. Zonder redactie, zonder kritische blik.

En daar is niets mis mee, vrijheid van het woord houdt in dat je elke tekst, hoe belachelijk slecht geschreven ook, mag publiceren. En dat is een groot goed.

Voor zelf publicerende auteurs is het een groot nadeel. Even ervan uitgaande dat een zelf publicerende auteur wel degelijk een goede tekstbehandeling heeft, zorg en aandacht aan zijn werk besteed en ook externe experts inhuurt om de kwaliteit te waarborgen (wat een echte uitgeverij dus ook doet), sta je alsnog 1-0 achter.

Hoe kun je die achterstand wegwerken?

Ik ken maar één manier: zorgen dat je met een goed verhaal komt. Ik vind het niet arrogant om te stellen dat ik met Cool als Collina en Nick en de Nevelheksen twee goede verhalen heb, ook al heb ik het zelf gedaan.

Ken jij een zelf uitgegeven verhaal dat niet bekend is bij het grote publiek, maar verdomd goed geschreven?

Let me know!

Arjan

PS De gerenommeerde boekhandel wilde na het zien van de omslag en het horen van mijn verhaal, Cool als Collina graag in de winkel hebben liggen!

2 thoughts on “Blog 3: Over imago

  1. Hoi Arjan, uitgeven in eigen beheer heeft niet altijd met kwaliteit te maken. Voor mijn roman ‘Zonnemeisjes’ werd ik begeleid door een voormalig aanvoerder van De Arbeiderspers. Hij zei dat mijn roman goed was, maar omdat er tegenwoordig veel minder literatuur wordt gelezen (mannen sowieso zelden), uitgevers weinig geld hebben en liever geen risico nemen met onbekende debutanten (BN’ers verkopen nu eenmaal beter) en er veel concurrentie is, adviseerde hij me aan te kloppen bij een uitgever die weliswaar onder ‘eigen beheer’ valt, maar die schrijvers begeleiden en diensten aanbieden die ook reguliere uitgevers hebben.

  2. Hoi Hedwig, dank voor je bericht! Ik ben het helemaal met je eens dat het niet altijd met kwaliteit te maken heeft. Er zijn zeker eigen beheerboeken die erg goed zijn en er zijn publicaties van gevestigde uitgeverijen die dat zeer zeker niet zijn. De markt is, zeker in Nederland, krap. Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om bij Paris Books aan te kloppen. Ik heb ook contact met Michelle gehad, maar uiteindelijk voor Pumbo gekozen.
    Ik hoop dat er in media steeds meer aandacht komt voor boeken in eigen beheer of bij faciliterende uitgeverijen als de onze, die zoals Zonnemeisjes en Cool als Collina, professioneel gepubliceerd zijn. Ik zie dat ook wel goed komen, maar elk zetje helpt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *