Blog 2: Over zelf publiceren

Blog 2: Over zelf publiceren

James Redfield vond voor zijn roman ‘De Celestijnse Belofte’ geen uitgever. Hij liet er daarom zelf 100.000 drukken en verkocht die vanuit de kofferbak van zijn auto bij een lokale boekhandel. Het gevolg was dat er een stroom mond-tot-mondreclame op gang kwam, een uitgever (Warner Bros) zich meldde, zijn boek een internationale bestseller werd en ik De Celestijnse Belofte van harte kan aanbevelen.

Het is een extra knappe prestatie als je bedenkt dat dit zich afspeelde in de jaren ’90 en het internet nog in de kinderschoenen stond. Van smartphones had nog niemand ooit gehoord.

E.L. James schreef een verhaal over dominante seks, vond geen uitgever, bracht haar verhaal online bij het publiek en er is schijnbaar geen vrouw op Aarde meer die Vijftig tinten grijs niet kent. Ik kan het niet aanraden, heb het niet gelezen, maar voor E.L. James  kan ik alleen maar een buiging maken.

De scenario’s van Redfield en James zijn twee van de bekendste succesvolle self publishing verhalen die ik ken. Er zijn er wel meer, maar veelal zitten daar gevestigde namen tussen. Als Stephen King zelf een boek zou uitgeven, verkoopt het toch wel. Van Redfield en James had nog nooit iemand gehoord.

Die scenario’s zijn in Nederland onwaarschijnlijk. Vast niet onmogelijk, maar zeer zéér onwaarschijnlijk. Simpelweg al omdat het Nederlandse taalgebied zo klein is. Overigens kan ik zonder googelen geen succesvol Nederlands self publishing verhaal opnoemen.

En nu heb ik besloten om Cool als Collina zelfstandig uit te brengen. Ik was het zoeken naar een grote gevestigde uitgever beu. Nota bene een boek voor jongens van 13 t/m 18 jaar, dé moeilijkste doelgroep onder lezers. Zoals een literair agent me schreef: ‘Die lezen niet nooit.’

Ik zal nog eens een blog wijden aan waarom ik het met die stelling oneens ben. Voor nu  schaar ik me achter het standpunt dat hoe moeilijker de doelgroep, hoe prestigieuzer de uitdaging.

Wanneer iemand me zou vertellen dat hij een boek heeft geschreven voor jongens 13+, dat zelf in de ‘markt’ gaat zetten en 5000 euro investeert, nog voor er een exemplaar verkocht is…, ik zou hem meewarig op de schouder kloppen.

Ik zie één groot voordeel van het publiceren in eigen beheer ten opzichte van vertegenwoordigd worden door een groot uitgeefhuis, naast kleine voordelen zoals inspraak in alles: ik ben niet bang dat een concurrent binnen mijn uitgeefhuis na drie maanden de aandacht en inzet van het huis overneemt. Ik kan jarenlang alle aandacht eisen van mijn uitgever voor mijn titel. Voor mij niet tien anderen.

Nadelen zijn er uiteraard ook en die laten zich voor een groot deel vertalen naar financiële middelen en een groot netwerk. Het belangrijkste nadeel is wellicht het imago dat aan uitgeven in eigen beheer kleeft, zeker in Nederland: er is zelden een succesvol verhaal zelf uitgegeven. Niet één die zich kan meten met een ‘gewone’ uitgave.

Ben ik heel benieuwd wat jij van het plan vindt om in eigen beheer een verhaal in de markt te zetten voor deze doelgroep?

Let me know!

Arjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *